Ένα πείραμα,ακόμη
Που ξεκίνησε αρχές Δεκέμβρη
Βεβαιότητα χωρίς γραμμές
Παιχνίδι με τις σκιές
Ημιτελές
Πόσες ακόμη σκοτεινές πλευρές,ανεξιχνίαστες
καρτερούν την ανακάλυψή τους!
Πόσα επίπονα ακόμη παιχνιδίσματα με το φώς!
Επίμονη οσμή,
μαχαίρι και πείσμα,
οι αποχρώσεις άπειρες
η κίνηση αέναη
Λαμπυρίζουμε στα σκοτάδια
ανατρέποντας βεβαιότητες...

δηλώσεις ...

Βήχω χαλίκια
σκόνες απουσίας
σκιά ανυπαρξίας
μπαίνοντας ξανά,
επιστροφή πέντε μηνών
πολλά τα συμβάντα
και με αμέλησα.
Καλημέρα και καλώς ήρθα!
Πάλι...

όπου τριβή πρόκληση φθοράς

Μετράς τις απειρόυγρες
κηλίδες των πεζοδρομίων,
ψηφίδες βημάτων,
ράχες υπονόμων,
παγκόσμιο ερπετό.
Στις όχθες της ασφάλτου
σε προκαλούν τα σοκάκια.
Άρνησης πάχνη,
ανυπότακτα λιθόστρωτα.
Άλλη μια φορά
θα αμφισβητήσουν την,
έτσι κι αλλιώς,
αβέβαιη νίκη σου...

να θυμηθώ...

να δρέψω τους πρωινούς υάκινθους
που έσπειραν οι αιμορραγούσες νύχτες.

πρωινή διαπίστωση...

Τις τελευταίες μέρες ψελίζω συνεχώς ένα στίχο...

Βίωμα,εμπειρία,πράξη.
Θα μπορούσε αυτή η διαδικασία να σταματά στο βίωμα,
σε μια μουσειακή συλλογή εικόνων,συναισθημάτων,ανθρώπων.
Να ταλαντεύεται ανάμεσα στους αφορισμούς και την άγνοια.
Στην ακινησία.
Θα μπορούσε να σταματά στην εμπειρία και την αναπόφευκτη στενότητά της,
στην καχυποψία για οτι δεν δοκιμάστηκε.
Θα μπορούσε να σταματά ακόμη και στην πράξη,
στην σταδιακή αποδοχή του μονοδιάστατου αυτού του κόσμου,
στη βολική διαπίστωση του μάταιου του συλλογικού χωροχρόνου,
στην παραίτηση.
Βίωμα,εμπειρία,πράξη...και ξανά,
επανατοποθετώντας τον πλούτο της έκθεσης επιθετικά απέναντι στο υπάρχον.
Όχι απόγνωση μα απελπισία...
Τις τελευταίες μέρες ένας στίχος ματώνει τις φράσεις μου...

ο κίνδυνος σαρκώνεται όταν εμείς κοιτάμε αλλού...

μικρη απόπειρα χαϊκού

Πουλιών κελάιδισμα
το μουντό μου ξημέρωμα.
Κουφάλα συνείδηση...

...

Κι αν δεν καίγεσαι
από την κατάρα της επίγνωσης,
οι νύχτες καλπάζουν ακόμα.
ξυράφια που τραγουδούν στ’ αυτί...